Gorące tematy: Wolni i Solidarni Smoleńsk Zostań BLOGEREM! RSS Kontakt
Uwaga! Wygląda na to, że Twoja przeglądarka nie obsługuje JavaScript. JavaScript jest wymagany do poprawnego działania serwisu!
79 postów 107 komentarzy

Poznanie

Marcin Kotasiński - Blog Marcina Kotasińskiego o filozofii, psychologii, naukach ścisłych i duchowości. PoznaniePoznania.pl

Błąd błędu kołowego, czyli nieprawda, że Prawda to nieprawda

ZACHOWAJ ARTYKUŁ POLEĆ ZNAJOMYM

Błąd kołowy to zagadnienie początkami sięgające starożytności, ma ponad dwa tysiące lat.

Błąd kołowy to zagadnienie początkami sięgające starożytności, w której to Arystoteles, jako pierwszy jasno je sformułował. W jego wydaniu błąd kołowy to petitio principii, co znaczy błąd niedostatecznego uzasadnienia. To ważny fakt, „niedostateczne uzasadnienie”, bo później akcent w rozumieniu znaczenia tego błędu przeniesiony zostaje na „definiowanie kołowe”, jakocirculus vitiosus, circulus logicus czy vicious circle. I tu powstaje pewna różnica rodząca niejasność, błąd w dostrzeganiu błędu.

 

Słownik terminów i pojęć filozoficznych Antoniego Podsiada wyjaśnia błąd kołowy, jako „błąd polegający na definiowaniu jakiegoś terminu za pomocą tego samego terminu”. Błędne koło bezpośrednie, to na przykład zdanie mówiące, że „Prawda to jest Prawda” lub „student to ktoś uczęszczający do szkoły, do której uczęszczają studenci”. Tak jak zdanie o Prawdzie tak to, które mówi o studencie wyjaśnienie swoje opiera na użyciu tego samego terminu.

 

Błąd kołowy pośredni to, na przykład zdanie „Prawdą jest to, co istnieje, bo to, co istnieje jest Prawdą”. Ta sama reguła w bardziej rozwiniętej formie. W przypadku błędu pośredniego wyjściowe twierdzenie A (Prawda) jest definiowane przy pomocy twierdzenia B (istnieje), aby znowu przy pomocy B zdefiniować A. Błąd bezpośredni to po prostu „A to jest A”. Łatwo można zbudować różne konstrukcje zdaniowe według tych wzorów, na przykład „A to, B, bo C, a C będąc B, to A”.

 

Ale naprawdę błąd kołowy nie istnieje!

 

Zdanie „Prawda to jest Prawda” lub „A to jest A” jest zdaniem prawdziwym, nie fałszywym i w tym sensie nie jest zdaniem błędnym. Takie zdanie to tautologia, czyli zdanie bezsprzecznie i zawsze prawdziwe, aprioryczne, o czym mówi wspominany słownik. Ktoś mógłby powiedzieć, że definicje tautologiczne są niewystarczające w definiowaniu. Tłumaczą to samo przez to samo w oderwaniu od doświadczenia, bo bazują na apriorycznej podstawie, która sprawia, że nawet zdanie „krzak to jest krzak” jest w wyższy sposób oderwane od doświadczenia. Po prostu za mało mówią.  

 

Taki argument jest prawdziwy, ale niezupełnie, o czym dalej. Pomimo tego, że być może definicje takie mówią za mało twierdzenie, że Prawda jest Prawdą, a krzak krzakiem nie jest błędem, bo ukazuje zasadniczą tożsamość, wyraża Prawdę istotową, prostą. Ponadto zdania takie jak „Prawda to jest to, co jest prawdziwe” lub „Prawda to jest to, co istnieje, bo to, co istnieje jest Prawdą” albo „Prawdą jestem ja, bo ja istnieję naprawdę”, wyrażają pełną definicję Prawdy, identyfikację. Jedynie robią to w sposób skrótowy, bezpośredni, bo skrótem jest odwołanie myślenia do doświadczenia w sposób niejawny. Te zdania pozwalają się zarówno logicznie pomyśleć, pozostając we własnym obrębie, jak i logicznym myśleniem wywieść z doświadczenia. Przy rozważaniu ich logiki niejawne pozostaje odwołanie do doświadczenia, dlatego logika zgadza się, ale znaczenie jest niepełne. Ale idźmy po kolei przez całe zagadnienie.

 

Aby prościej wyjaśnić, o czym mowa, „A to jest A” lub „A to B, bo B to A” są zdaniami bezsprzecznie prawdziwymi, bo to tautologie, logicznie są bezbłędne. Z tego powodu nie można nazwać takich zdań błędem. Tę „tautologiczność” wyraźniej uwidacznia następujące zdanie „Prawda to jest Prawda, bo to jest Prawda, bo to jest Prawda…” lub prościej „P = P = P…” Te zdania są prawdziwe, nie zawierają błędu i wyjaśniają wszystko, paradoksalnie. Zawierają wszystko, ponieważ w słowie Prawda „spakowane” jest wszystko to, co można powiedzieć na temat Prawdy. Wyjaśniają ogół, ale nie wyjaśniają szczegółu. Tego jak przejawia się Prawda, jaka jest zasada prawdziwości, która zastosowana w doświadczeniu pozwala wszystko, co obdarzone prawdziwością zidentyfikować.

 

Jedynie, o co można zapytać sformułowanie „Prawda to jest Prawda”, bądź inne, które niesłusznie nazywano błędem, to pytanie o to, czym Prawda jest w szczególe? Ale to pytanie, jeśli pojawia się, dotyczy późniejszej sytuacji, kiedy powyższe zdania zostają postrzeżone, jako już znane. Dlatego niewystarczająco wyjaśniają pojęcie Prawdy lub inne, które akurat definiują.

 

Na tej już podstawie należy uznać, że błędne koło nie istnieje, bo zdaniom, które mu podpadają brak tylko szerszego wyjaśnienia. Ale jako takie błędu nie zawierają. Jeśli rozważa się je z powodu metodologii, a taki charakter ma błąd kołowy, to nie można ich nazywać błędami, bo to jest niedosłownie. I jest także coś jeszcze, to że metoda jest słuszna.

 

Swoją metodą są one nieodpowiednie, nie mylić z błędem, jedynie wtedy, jeśli ktoś oczekuje odpowiedzi wyjaśniającej szczegóły. Ale czyni to dopiero po tym, kiedy takie podstawowe sformułowanie już zna. Dlatego w rozważaniach filozoficznych i logicznych uzasadniających istnieniecirculus vitiosus zastrzeżenie mówiące, że nie wolno używać przesłanki jako wniosku, umieszczać po obu stronach sformułowania tych samych wyrażeń, opiera się o to, że takie sformułowania są oczywiste. Już znane i nie wnoszą czegoś nowego. Ta uwaga pojawia się w następstwie posiadania tej wiedzy, oczekującej już czegoś więcej, ale to nie jest błąd logiczny tego sformułowania. Jednie oczekiwanie dotyczące potrzeby poznania nie zostało zaspokojone pierwotnym, prostym sformułowaniem.

 

Obok bezsprzecznej logicznej prawdziwości sformułowań typu „Wolność to jest Wolność”, tego typu zdania są jak najbardziej bezbłędne, uprawnione i bezpieczne? Aby to wytłumaczyć dla łatwiejszego zrozumienia zdanie „Prawda to jest Prawda” zostaje zmienione na zdanie „Prawda to jest to, co jest prawdziwe”, łatwej wyjdzie sens, o który tutaj chodzi.

 

Kiedy po raz pierwszy w życiu ktoś zadaje komuś pytanie, „co to jest Prawda?” Co następuje na ogół już we wczesnej młodości zdarza się, że w odpowiedzi uzyskuje i naocznie spostrzega, że, co oczywiste dla nas, „Prawda to jest to, co jest prawdziwe”. W odpowiedzi otrzymuje tautologię i błąd kołowy, ten sam „mechanizm” logiczny.

 

Takie zdanie słyszane po raz pierwszy w życiu jest wystarczające, bo wywołuje namysł. Zastanowienie, które wydaje się zdolne do przeniknięcia znaczenia słowa „Prawda” samodzielnie, i co ważne czyni to przez doświadczenie. Ten fakt spostrzega słabo, bo samoświadomość jest jeszcze młoda, dopiero poznaje wartości tautologii przez jej naoczność, my rozważamy to z pozycji oczywistości. Choć niezupełnie, bo podobne doświadczenia zdarzają się w odkrywczych refleksjach później. Jednak tak dzieje się zawsze zanim aprioryczna logikavicious circle jest pomyślana po raz pierwszy świadomie.

 

Dojrzyjmy występujące tutaj „coś więcej”. Gdy przez nieznajomość prosta tautologia wzbudza uwagę odbiorcy, to środowisko, w którym jest identyfikowania jej prawdziwości, gdzie pojmowana jest logika spostrzegane jest niewyraźnie. Tym środowiskiem jest własna mentalność, w której prowadzi się rozważania i doświadczenie, do którego odwołuje się podmiot, doświadczenie co najmniej zapamiętane. Poznanie logikicirculus vitiosus po raz pierwszy przykuwa uwagę do myślanej logiki, nieuwydatniając wyraźnie odniesienia do doświadczenia, które następuje. To sprawia, że gdy później słyszana jest taka idąca po kole odpowiedź „Prawda to jest to, co jest prawdziwe”, jest ona pojmowana przez logikę wypowiedzi, gdy w pierwotnym doświadczeniu nieznane słowo „Prawda” identyfikowane było w tym co „prawdziwe”, w doświadczeniu. Wzrok podmiotu w celu zidentyfikowania tego, co „prawdziwe” kieruje się na własne doświadczenie, byłe bądź aktualne w celu spostrzeżenia tego, co podmiot za prawdziwe już przyjął. Stąd bierze się zrozumienie za pierwszym razem i nieporozumienie z każdym następnym, gdy nie zdajemy sobie sprawy, jakie znaczenie dla każdej tautologii ma doświadczenie. Stąd też powstaje zastrzeżenie, że tautologie są oderwane od doświadczenia, bo je pomijamy. Tymczasem błąd kołowy potrafi być zakorzeniony w doświadczeniu, na przykład „oglądanie obrazu jest możliwe, ponieważ oczy mają zdolność odbierania docierającego światła, dzięki tej zdolności oczy mogą oglądać obrazy”, tautologia skonkretyzowana w doświadczeniu.

 

Faktycznie odpowiedź na pytanie, „co to jest Prawda?”, dotyczy pytania, „jaka jest metoda na to, aby identyfikować Prawdę?” Mówiąc „Prawda to jest Prawda (prawdziwe)”, mówi, „gdy zobaczysz coś w myśli i spostrzeżesz, że masz takie samo w doświadczeniu, to jest to Prawda”. Dlaczego? Bo w naszej przytomności od urodzenia zjawiają się dwie „rzeczy”. Pierwszą jest świadomość własnej mentalności, spostrzeganie siebie w ogóle w umyśle, myśli. Drugą, płaszczyzna cielesności, bezpośredniego doświadczenia. Zawsze na obu płaszczyznach identyfikujemy Prawdę, gdy tak nie robimy, otwieramy sobie możliwość akceptowania, jako Prawdy także fantazji, ponad to, że one prawdziwie występują, ale nie ma ich w doświadczeniach.

 

Wszelka pomyślana i domniemywana prawdziwość uzyskuje potwierdzenie, gdy odkrywana jest w doświadczeniu, bo nas dotyczą te dwie płaszczyzny istnienia, świadoma mentalność i zmysłowe doświadczenia. I odwrotnie, wszelkie doświadczenie ulega weryfikacji, gdy zostaje zidentyfikowane z innymi w pamięci. Jeśli jest nowe i nieznane, zostaje poznane i przez zrozumienie ulega identyfikacji z poprzednimi. Zostaje sprawdzone, jako możliwe przez odkrycie związków z doświadczeniami zapamiętanymi, integruje się z wcześniejszą wiedzą. Zależność występuje tu obustronna, myśl sprawdzamy w doświadczeniu, doświadczenie w myśli.

 

Spójrzmy prościej, „ponudzę” jeszcze. Kiedy pytający chcę poznać odpowiedź na pytanie, „co to jest Prawda?” Wtedy pytanie to pojawia się w jego umyśle. Zostaje zawieszone w świadomości. Kiedy otrzymuje odpowiedź mówiącą, że „to jest to, co jest prawdziwe”, wtedy ten istniejący pytający, który myśli siebie i na tej drodze spostrzega, że istnieje. Słysząc odpowiedź, kieruję wzrok ku temu, co uznaję za prawdziwe, co identyfikuje z tym słowem. Ogląda doświadczenie jako całość, własne istnienie (w nim) i doświadczane otoczenie. Tu dochodzi do identyfikacji myślanej Prawdy, Istnienia, z istnieniem doświadczanym prawdziwie. To odnoszenie odpowiedzi do doświadczenia pozostaje na ogół niejawne.

 

W podkreślonych słowach opisana jest czynność identyfikacji znaczenia słowa „Prawda” w Prawdzie doświadczanej. W tym, co jest doświadczane, jako prawdziwe. Tym czymś jest samo spostrzeżenie siebie, własnego istnienia w doświadczeniu. Kiedy dokonuje się tej identyfikacji po raz pierwszy, czyli kiedy na identyfikację kieruje odpowiedź, wtedy prawdziwość odkrywa się pełną i oczywistą, spostrzega się zupełność zdania „Prawda to jest to, co jest prawdziwe”, „Prawda to jest Prawda”. Dlatego nie występuje zastrzeżenie do tego stwierdzenia. Kiedy następuje zwrócenie wzroku na doświadczenie i własną w nim obecność, to Prawda staje się przed oczami. Kiedy myśli się ją, jako tylko abstrakcyjne pytanie-pojęcie, myśl, ona istnieje w umyśle. Ale łącznie obie płaszczyzny tworzą tautologię, bo sprawdzamy to samo przez to samo. To samo istnienie, ale myślane, identyfikujemy w postrzeżeniu tego samego istnienia, ale w doświadczeniu, i odwrotnie. Czy ktoś ma inaczej? Czy zatem możemy powiedzieć, że nasze istnienie tu i tu opiera się na błędzie? Kierujemy się przecież błędem kołowym w myśleniu i doświadczeniu, potwierdzając to samo na różnych płaszczyznach.

 

Powiem więcej wszystko, co robimy i uznajemy za możliwe. To, co znamy, jako Prawdę, znamy jako takie, bo dzięki regule kołowej poznajemy prawdziwe doświadczenie w prawdziwym umyśle. Pojmując doświadczenie i namysł spójnie, poznajemy Prawdę tu i tu, wszędzie, wiemy co uczynić. Albo mając tylko prawdziwy namysł, pomysł przekonujemy się, że jest taki, bo ulega włączeniu w doświadczenie, realizuje się w oczekiwany cel. Ba! W objęciach reguły „błędnego” koła jest filozofia, nauka i wszystko, co robimy, bo wszystkie pomysły sprawdzamy w doświadczeniu, a doświadczenie odnosimy do logicznie rozumującego umysłu, itd., wciąż w koło, poznajemy lepiej.

 

Jeszcze silniejszy argument znajdujemy w samych sobie. Samoświadomość, nasza wiedza o własnym istnieniu jest „błędnokołowa”. Świadomość odnosi się sama do siebie, dzięki temu w ogóle przekonuje się, że istnieje, spostrzega to patrząc na siebie, jak na ciało. Jaki to wielki pożytek coś takiego wiedzieć, ale reguła uznawana jest za błędną.

 

Nie zostawię z niczym tych, którzy twierdzą, że tautologia to za mało, „zbyteczne słowa”. Kiedy dokonuje się refleksji nad powyższym, oczywistym z pozoru zdaniem. Gdy dochodzi do rozumowania okazuje się, że słowo „Prawda” odbija się w słowie „Prawda” (lub „prawdziwe”) i identyfikuje. Tu wyjaśnieniu ulega zasada wszelkiej prawdziwości. To, co jest Prawdą jest zawsze takie samo, czy wystąpi w umyśle, czy w doświadczeniu, czy też wystąpi w różnych pomysłach lub w różnych doświadczeniach, to identyfikując się ze sobą jest to tym samym, to Prawda. Zatem każda tautologia i błąd kołowy mówi coś więcej, wyjaśnia metodę poznawania Prawdy!

 

Ponadto, skoro w refleksji słowo odbija się w słowie, wyobrażenie w wyobrażeniu; choć prawdziwe, to niewystarczające, to tu zaczyna się poszukiwanie wiedzy w odpowiedzi szczegółowej, opisującej naoczne doświadczenie w sposób szerszy i zrozumiały. Rozum zaczyna poszukiwać takiej odpowiedzi, definicji Prawdy, która z jednej strony ma słowo definiowane „Prawda”, a z drugiej sformułowanie wyjaśniające słowo definiowane, ale nie zawierające tego słowa, na przykład „A to jest B i C”.

 

Tutaj pojawia się nauka w formie, jaką mamy dziś. Istnieją różne definicje Prawdy, ale nie posiadają oczekiwanej zupełności. Taka jest intuicja, że Prawda wszędzie się zgadza, w jakikolwiek szczegół by nie zajrzeć. Dlatego wciąż trwają poszukiwania. Poszukuje się, bo definicja „Prawda jest prawdziwe”, jest niewystarczająca, już ją znamy i wiemy, że nie wyjaśnia szczegółowo, co to Prawda, gdy się pyta o coś więcej. Oczywiście z zastrzeżeniem, że nadal nie zauważamy wzroku skierowanego na doświadczenie, gdy mówimy o tautologii, bo w nim, choćby w pamięci identyfikujemy myśl. Jednak można wykazać, że każda definicja Prawdy będąca prawdziwą „macza palce” w błędnym kole i tautologii zarazem spełniając warunki uczonych.

 

Pokrótce, definicje Prawdy w filozofii można sprowadzić do zdania, które mówi, że „Prawda, która jest myślana jest sobą, kiedy znajdowana jest w doświadczeniu”. To przekształcenie definicji Arystotelesa, św. Tomasza i innych. Podobnie jest z formalnymi jak teorią Tarskiego i późniejszymi. Coś musi się w czymś zgadzać, aby można mówić o Prawdzie. Tak można najogólniej ująć większość, o ile nie wszystkie z definicji Prawdy. Wszystko sprowadza się do identyfikacji pewnej treści na innej płaszczyźnie jej występowania. W teoriach nieformalnych, na przykład Arystotelesa identyfikujemy myśl w doświadczeniu. W teoriach formalnych, jak Tarskiego identyfikowane jest słowo lub zdanie w innym, na przykład „A wtedy i tylko wtedy, gdy „A””. Znów występuje tylko różnica płaszczyzn odniesienia tych samych treści, bo w formalizmie jest nią wzięcie w cudzysłów. Otrzymujemy dwie płaszczyzny odniesienia, odmienne poziomy Rzeczywistości. Dzieje się tak, bo Prawda to jest samoidentyfikacja, odkrywa tożsamość ze sobą. To najkrótsza definicja i najbardziej wyczerpująca, ma nieskończenie wiele dróg odniesienia.

 

Czy jest to zdanie „Prawda to jest „Prawda””, czy zdanie „Prawda to jest prawdziwość”, czy „Prawda to jest istnienie”, czy inna definicja oparta na zgodności, wszystkie zawsze sprowadzają się do identyfikacji Prawdy na płaszczyźnie odniesienia, doświadczenie – myśl, język – metajęzyk i inne. Można przy tym spostrzec, że zdanie uproszczone, mówiące o samoidentyfikacji: „Prawda to jest to, co jest prawdziwe” od razu kieruje uwagę na doświadczenie, prawdziwe przeżywa się. Natomiast przykładowa definicja „Prawda to zgodność myśli z rzeczywistością” najpierw wywołuje namysł nad zgodnością, aby po tym dopiero wiedząc, co to zgodność, szukać takiej abstrakcji w doświadczeniu. Wychodzi zawsze na to samo, tak zwany błąd kołowy kryje się wszędzie, czy definicja będzie krótka czy odpowiednia, to wszędzie Prawda w „Prawdzie” musi się odmieniać, a w istocie odbijać.

 

O tym mówi „ostatni gwóźdź do trumny błędu kołowego”, kończący cały wywód.

Kiedy zbudujemy te zadowalające definicje, chociażby najbardziej podstawowej Prawdy, jak choćby taką „Prawda to jest samoidentyfikacja”, w której „A to B”, najprościej po „A to A”. Wtedy możemy zrobić sobie z tej definicji tautologiczny, czy błędnokołowy wzór, pisząc „A to B, bo B to A, bo A to B i B to A” i powtórzyć to w nieskończoność. Będzie to oznaczało, że osiągnęliśmy zgodę, co do tego, że ani błąd kołowy nie jest błędem, ani tautologie nie są nudne, a nauka ma definicję wewnętrznie spójną i weryfikowalna na każdym kroku. Bo samoidentyfikacja to, tożsamość odbijająca się w sobie, w tym samym, jedynie w innym lustrze. Jakakolwiek powstanie definicja, można ją powielić i przez to zawsze wyjdzie nam tautologia i błąd kołowy.

 

Dlatego wszystko to, co uznaje się za błąd kołowy błędem nie jest, ale  w sposób skrótowy, dotykając istoty sprawy wyjaśnia wszystko. Natomiast nie wyjaśnia wszystkiego tylko wtedy, kiedy oczekuje się więcej. Kiedy zaś oczekując osiąga się więcej, to i tak nie przekracza się definicji kołowej, ale w niej zatacza krąg, na przykład sprawdzając ponownie to samo.

 

Błędu kołowego nie ma, a definicje można konstruować, jako identyczność prawej i lewej strony zdania. Kiedy ktoś chce lepszą definicję, to pyta mogąc rozwinąć, po jednej stronie unika użycia słowa definiowanego. Obie metody są bez błędu, jedna mówi tylko o istocie sprawy, a druga się nad nią rozwodzi. Błąd błędu kołowego,circulus vitiosus, czy circulus logicus powstał, bo koło zbyt dosłownie potraktowano „kwadratem” rozumu. Pojmującpetitio principii zbyt dosłownie, nie zauważając, co jednoczesne mówi doświadczenie. Warto zauważyć, że rozumienie, jakie nadał Arystoteles swojemu sformułowaniu, nie przekracza jeszcze dobrego rozumienia koła. Zgłasza wyższą potrzebę poznawczą. Zniekształcenie i przerodzenie się w „vicious circle”, w to „zajadłe koło”, nastąpiło później i przez to, że spostrzeżono, iż Prawda się różnie powiela. Tego się wystraszono, choć to droga to pewności. 

KOMENTARZE

  • prawda czy falsz
    no dobrze. wszystko ladnie, pieknie, ale zdanie:

    (...) to zagadnienie początkami sięgające starożytności, ma ponad 2000 tysiące lat.

    to prawda czy falsz?
  • @4dick 20:01:34
    Co to ma do rzeczy?
  • @Marcin Kotasiński 21:30:27
    No jak to co? Czy 2 MILIONY lat temu takie rozwazania juz prowadzono? Pytam tylko czy to prawda, a jak nieprawda to chyba falsz. A cholera juz wie co to prawda, co nieprawda, a co falsz.
  • @4dick 00:10:27
    Prawda jest taka, że sama się sprawdza, fałsz się nie sprawdza. 2mln lat temu to prawo istniało, ale czy je ktoś i jak sprawdzał nie wiem.
  • @Marcin Kotasiński 00:19:16
    no dobrze panie Marcinie.
    ale jak juz pan pisze o starozytnosci, a nie o epoce orzecha luskanego, to prosze napisac tak: 'dwa tysiace' lub '2 tysiace' albo jeszcze samo '2000' i ewentualnie jeszcze w nawiasie dodac (dwa tysiace) zamiast '2000 tysiace', bo wtedy to dwa miliony wychodzi, co ze starozytnoscia niewiele ma wspolnego.
  • @Autor
    "(...) w rozważaniach filozoficznych i logicznych uzasadniających istnieniecirculus vitiosus zastrzeżenie mówiące, że nie wolno używać przesłanki jako wniosku, umieszczać po obu stronach sformułowania tych samych wyrażeń (...) "

    Jeżeli mówimy o procesie wnioskowania, to operatorem logicznym który mu odpowiada jest operator implikacji, a nie równoważności. Błąd kołowy dotyczy właśnie implikacji. Rozważmy następujące zdanie logiczne:
    (A implikuje B) jest równoważne (B implikuje A)
    Czy to zdanie jest tautologią, czyli czy zawsze jest prawdziwe - by mogło być poprawną definicją lub twierdzeniem?
    Dla przypadku gdy A jest fałszywe i B jest prawdziwe całe powyższe zdanie jest fałszywe, gdyż pierwsza implikacja jest prawdziwa a druga fałszywa.
  • @4dick 06:19:41
    Racja
  • @programista 07:59:06
    W takim przypadku ważne, że pomiędzy implikacjami stoi znak równości, „jest równoważne”, wtedy implikacje pomiędzy A i B są ich „wewnętrzną sprawą”. Pan stawia znak równości w takim równaniu „( )=( )”, to jest „błąd kołowy”. Podana reguła nie jest definicją logiczną, bo może być i nie być prawdziwa, zależnie od rozważanego przypadku.
  • Trafiłem na ten sam temat i od razu olśniło mnie
    że tak zwana oficjalna nauka robi błąd.

    TO znaczy ja bym to ujął inaczej. Powiedział bym że ten błąd kołowy jest realny ale nie jest tym co się pokazuje, To co pokazują jak błędne wnioskowanie nie jest niczym innym jak neutralnym przykładem. Możemy mieć natomiast do czynienia z NEGATYWNYM błędem kołowym - to raczej powinno się mówić o WNIOSKOWANIU KOŁOWYM - jak i z POZYTYWNYM czy inaczej PRAWDZIWYM.

    Wnioskowanie kołowe to potężne narzędzie, które wiele osób używa nieświadomie, nie znając nawet modelu naukowego tej zdolności. Bo w rzeczy samej możemy dużo dyskutować i analizować ale to jeszcze niczego nie zmienia, ponieważ to trzeba prawdziwie rozumieć.

    Na podstawie dowodzenia kołowego należy rozpatrywać przyładowo Biblię w której zawarte są paradoksy których przeciętny człowiek nie może uchwycić i zrozumieć, ale dzieje się to dopiero dzięki dowodzeniu kołowemu.

    Temat jest tak naprawdę PUNKTEM KRYTYCZNYM z przejścia logiki prostej do LOGIKI WYŻSZEJ.

OSTATNIE POSTY

więcej

ARCHIWUM POSTÓW

PnWtŚrCzPtSoNd
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930